woensdag 7 oktober 2015

Een jaar zonder auto

Een journalist van de Leeuwarder Courant besloot zijn auto een jaar lang weg te doen, en schreef vorige maand een mooi artikel over zijn ervaringen. Zijn conclusie na een jaar zonder auto: bij ons voor de deur voorlopig geen auto meer.

We zijn onderweg naar een familieweekje op Ameland. Op de pier van Holwerd zie ik hoe mijn schoonzus en zwager hun Volkswagen Caddy ontspannen de boot op rijden. Mijn schoonouders doen hetzelfde. Ik sta bij te komen achter een bult bagage, die ik net enigszins onhandig per bus in Holwerd heb weten te krijgen.

Mijn gedachten gaan naar mijn eigen auto. Die heb ik weggedaan. Vrijwillig. Hier in Holwerd, aan de voet van een week waarin ontspanning het sleutelwoord zou moeten zijn, vraag ik het me stiekem af: waarom ook al weer? Terwijl ik de zwaarste tassen in het koddige veerboottreintje prop, bedenk ik dat een auto nu verdomde handig geweest zou zijn.

Isolement
Zo'n gedachte stond ik mezelf half september nog niet toe, als kersverse autoloze. Iedereen vond er wat van. Mijn vader vreesde dat ik in een sociaal isolement zou belanden, mijn broer begreep niet dat ik het mezelf aandeed. Een collega vroeg of ik het niet vervelend vond voortaan van anderen afhankelijk te zijn, voor mijn mobiliteit.

Al die scepsis – lof was er weinig – maakte me enkel vastberadener. Er waren volgens mij ook voordelen. In bus en trein kun je onderweg prima werken. Het is goed voor het milieu. En het zou ons gezin nog wel eens flink wat geld kunnen besparen.

Inmiddels is het bijna een jaar geleden dat ik mijn auto achterliet bij de garage en per bus huiswaarts keerde. Goed moment om de balans op te maken. Is mijn autoloosheid een blijvertje?

Al met al bleek het een mooi avontuur. Dipjes, zoals omschreven in het begin van dit stuk, waren gelukkig op één hand te tellen. Soms lukte het pas op de valreep van een klusje een leenauto te regelen; veel erger dan dat werd het niet.

De bus terug naar Leeuwarden vanuit Dokkum, op donderdagavond na een raadsvergadering, doet er bijna een uur over. Lekker werken is er dan niet bij; mijn stukjes heb ik dan al naar de krant gestuurd. Dan miste ik wel eens een auto, waarmee je er maar een half uurtje over doet. En bovendien: er zijn weinig dingen fijner dan heel hard je eigen muziek in een auto draaien. Op de oordoppen in de bus beleef je diezelfde muziek lang niet zo lekker.

Privé heb ik de auto in het geheel niet gemist. Oké, behalve dan die onhandige busrit naar Ameland dan. Met bus en trein is het doorgaans ontzettend ontspannen reizen, vergeleken met de onrust op de snelwegen. Als je tenminste voor lief neemt dat je minder bagage mee kunt nemen - zie het als een bevrijding - en dat je vastzit aan een dienstregeling.

Fietsvakantie
Het gaat bij ons thuis van kwaad tot erger. Ik hield nooit echt zo van lange stukken fietsen, maar nu kan dat soms gewoon niet anders. En zo zat ik afgelopen Pinkstermaandag ineens al om zeven uur 's ochtends op de fiets om de Elfstedentocht te fietsen. Nooit gedacht.

Van het een kwam het ander, en zo zat ik met mijn vrouw op een mooie voorjaarsavond ineens te brainstormen over een fietsvakantie. Dat had ik helemáál nooit gedacht. Fietsvakantiegangers vond ik vroeger – als mijn broers en ik met mijn ouders in een volgepakte Opel richting Texel, Frankrijk of Denemarken schoten – echt héél erg zielig. Vooral die kinderen. Zelf leek het de vakantiefietsers niet te deren. Die blije, pezige, zongebruinde types oogden vaak veel meer ontspannen dan mijn ouders, als zij drie chagrijnige pubers moesten bewegen een tent op te zetten.

En toch, daar gingen we een maand geleden. Vrouw, kind en ik. Geen honderden kilometers per dag, en ook niet elke dag op de fiets. Van Leeuwarden naar Kollumerpomp, naar Schiermonnikoog, naar Lettelbert - ik had er nog nooit van gehoord, maar het is er prachtig - met als laatste station Noordlaren. Heerlijke tijd. Karretje achter de fiets met Minke (4) erin, grote waterdichte fietstassen op beide fietsen. Wat een vrijheid. We waren de straat nog niet uitgefietst, of we hadden al een ontzettend vakantiegevoel.

Ik was nog geen week thuis, of ik bekeek al hoe ver het fietsen was naar Kopenhagen, of Berlijn. Ik zag dat het maar honderd kilometer is naar de grens bij Bad Nieuweschans. Een fietsvakantie richting Noord-Duitsland, of Noord-Frankrijk, het lijkt me geweldig. Ik ben benieuwd waar dit gaat eindigen.

Besparing
Wat een wat minder vrij gevoel gaf, waren de bedragen die onze ov-chipkaarten met enige regelmaat van onze bankrekening afschreven. Dat rees nogal de pan uit. Na een paar maanden begon ik zelfs te denken dat mijn autoloosheid duurder zou uitpakken dan toen ik nog een auto had.

Het berekenen van die kosten had ik al een paar keer voor me uit geschoven; afgelopen week ging ik er toch maar eens voor zitten. Mijn vrees bleek onterecht. Tussen september 2013 en september 2014, mijn laatste jaar als autobezitter, gaven mijn vrouw en ik 2400 euro uit aan onze auto, en 500 euro aan het openbaar vervoer. Het afgelopen jaar was dat 550 euro aan leenauto's, en 1100 euro aan het openbaar vervoer. Het wegdoen van onze auto heeft ons dus 1250 euro opgeleverd. Een besparing om vrolijk van te worden.

Ik zal niet ontkennen dat ik er inmiddels enigszins stichtelijk in sta. Van mensen en organisaties die onverdeeld de fiets bewieroken, word ik vrolijker dan ik gedacht had. Ik hoop meer mensen te inspireren tot minstens het kritisch bekijken van het eigen autogebruik. Wie de voordelen voor het milieu niet inziet, zou zich toch op zijn minst achter de oren moeten krabben bij het aanhoren van mijn besparing. En dan had ik nog een goedkoop autootje.

Het is mij wel duidelijk. Bij ons voor de deur voorlopig geen auto meer.
5 opmerkingen:
  1. Ik zou toch echt niet zonder auto kunnen, ik reis nu 20 minuten naar mijn werk en met het openbaar vervoer is het zeker een uur. Alle auto onderdelen zijn ook nog goed, dus heb ik daar ook geen kosten op.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zou toch echt niet zonder auto kunnen, ik reis nu 20 minuten naar mijn werk en met het openbaar vervoer is het zeker een uur. Alle auto onderdelen zijn ook nog goed, dus heb ik daar ook geen kosten op.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zou dit ook echt niet kunnen. Ik reis heel het land af voor mijn werk met mijn betrouwbare Nissan Leaf . Tot nu toe heeft die me nog niet in de steek gelaten. Vandaar dat ik er ook niet gauw over na zal denken om me auto weg te doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Autodelen is inderdaad voor niet iedereen geschikt.
    Als je voor je werk veel moet rijden, is het niet handig.
    Zelfde verhaal als je echt in de middle of nowhere woont of slecht ter been bent.

    Maar als je werk goed te bereiken is met het openbaar vervoer of de fiets, en de auto dus eigenlijk alleen nodig hebt voor overige ritten (familiebezoek en dergelijke) ben je al gauw voordeliger uit met een deelauto.
    Op ritjeweg.nl kun je een mooie berekening maken!

    Ik deel zelf een auto met mijn vader, die in de buurt woont en aan wie ik een vergoeding per kilometer betaal. Heeft hij zelf de auto nodig, dan huur ik er een via MyWheels. Op de website zie ik meteen of de auto die ik wil huren beschikbaar is. Is hij er niet, dan zijn er sowieso nog 2 andere in de buurt.
    5 minuten fietsen, auto openen met mijn ov-chipkaart en ik kan op pad! Vind het echt ideaal, heel wat beter dan bij een gewoon bedrijf huren (ruim van tevoren bellen en dan hopen dat ze er eentje hebben).

    Zeker als je in de Randstad woont zoals ik, is een deelauto in veel gevallen een goede vervanging voor een eigen auto. En het zou zo veel kostbare ruimte schelen als veel mensen eraan mee zouden doen!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat qua kosten en milieu een goede optie is als je voor je werk moet rijden:
    Neem een kleine auto (mensen die voor hun werk rijden, zitten er meestal in hun eentje in) en huur alleen voor de vakantie een grote.

    BeantwoordenVerwijderen